tag:blogger.com,1999:blog-15056737406390245712012-01-28T16:45:19.203+05:30आनंद घेत केलेला एक प्रवास...आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.comBlogger681100tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-11543150040257936522012-01-25T10:18:00.000+05:302012-01-25T10:18:46.179+05:30

तो नववीत आहे. आपणही नववीतच आहोत. त्याचा वर्ग, मुख्याध्यापक अप्पा, बेंद्रीण बाई, परांजपे बाई, मांजरेकर सर, घंटा देणारा शिपाई असं सगळं कंटा़ळवाणं विश्व आहे. आपलंही असणार! सुर्‍या, फावड्या, चित्र्या हे जानी दोस्त आणि मिसाळ, बिबिकर, सुकडी, आंबेकर असे ठळक नमुने! हे सगळेही आपलेच! त्याची टिपिकल आई, अंबाबाई, पोराला चक्क समजून घेणारे वडील, त्याचा लाडका नरूमामा - हे तर आपलेच सगे! पण.... त्याला वर्गातली एक

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-18614627260974914842012-01-20T14:05:00.002+05:302012-01-20T14:19:45.229+05:30

असं वाटतं, बंद पडलेल्या घड्याळासारखं आयुष्य कायमचं थांबून जावं! धावणार्‍या काट्यांसारखे एकमेकांसोबत क्वचित, पण एकमेकांमागे नेहमीच आपण फिरत असतो... जरा दम घ्यावा म्हटलं तर तिसरा लाल काटा जणू क्षणांची जमावबंदी असल्याप्रमाणे पळवत असतो... सगळे व्याप, ताप, भोग, रोग, जखमा, औषधं, रंगत, संगत, याच फिरण्यामध्ये बसवायचं असतं! आणि वेळ चुकली की दरवेळी न बोलता घड्याळ पुन्हा वेळेप्रमाणे लावायचं असतं!

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-89836125418202170922012-01-18T10:06:00.001+05:302012-01-18T10:08:12.042+05:30

पावसाळ्यापासून देहरीचा गोरखगड बोलावत होता. कातळ हिरवटले, रानवाटा गच्च झाल्या, ओढे फुफाटत घाटावरून खाली उड्या मारायला लागले तरी गोरखडाची भेट पावसासारखीच वाहून जात होती. अखेर पावसाळाही संपला आणि गोरखवरून दिसणारं पावसाळ्यातलं विलोभनीय दृश्यही एका वर्षाकरता पुढं निघून गेलं. सह्यांकनमध्येही गोरखगड तीन-चारवेळा दूरूनच आठवण करून देता झाला. अखेर गेल्या आठवड्यात १५ जानेवारीचा रविवार कुठे 'सत्कारणी'

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-81124556499088607002012-01-11T10:13:00.000+05:302012-01-11T10:13:00.571+05:30

आयुष्यात जपून ठेवावे असे क्षण अधूनमधूनच का येतात? सुरूवातीला वाटलेल्या 'पाच दिवसांचा एवढा मोठा ट्रेक जमेल का' या धाकधुकीचं 'मोहीम अजून एखादा दिवस सुरू राहिली तर किती छान होईल?' अशा दिलासा देणार्‍या आत्मविश्वासात रूपांतर कधी झालं? उद्या सकाळी जाग येईल तेव्हा काय वाटेल? इतके मोकळे श्वास पुन्हा कधी घ्यायला मिळतील? एंडलेस क्वेश्चन्स.... जाग आली तेव्हा बाहेरही अंधार होता, आणि आतही हिरमुसलेली सावली

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-82119475189874452752012-01-10T09:58:00.000+05:302012-01-10T09:58:04.123+05:30

आजूबाजूला कितीही 'घोरासूर' पसरलेले असले तरी मोहिमेत सुदैवाने त्यांच्यामुळे एकदाही माझी झोपमोड झाली नाही. बरोब्बर पाच वाजता आपोआप जाग यायची आणि उठायचा सर्वप्रथम प्रचंड कंटाळा यायचा. मग कालचा दिवस कसा गेला, आज किती चाल आहे हे आठवून हळूहळू प्रोसेसिंग सुरू व्हायचं. एकवेळ बेड-टी मिळाला नाही तरी चालेल पण 'साडेसहाच्या आत शूज घालून आणि सॅक पॅक करून तयार असलेलं बरं' या निर्णयाला पोचलो की मग आपोआप स्लीपिंग

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-50266957490091125312012-01-09T09:43:00.000+05:302012-01-09T09:43:36.576+05:30

अहुप्याच्या शाळेत अतिशय शांत झोप लागली, आणि पहाटे पाच वाजताच मी जागा झालो. मीच काय, सगळेच्या सगळे शिट्टी वाजायच्या आधीच जागे झाले होते आणि बेड-टीची वाट बघत बसले होते. हे सातत्य पुढचे तीन दिवसही टिकून राहिले. 'पाणी कमी असल्यामुळे सर्वांनी सिद्धगडमाचीला पोचल्यावर दात घासायचे आहेत' हा फतवा निघाला. मी मात्र वेळ वाचला म्हणून खूश झालो! तसंही भल्या पहाटे सव्वापाचला 'विसर्जना'साठी दूरवर फेरफटका

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-39162161326736021012012-01-06T11:15:00.000+05:302012-01-06T11:15:16.765+05:30

साडेपाचला शिट्टी मारून लीडर्सलोकांनी सर्वांना उठवलं. आणि काही 'लाडू' तरीही अंथरूणात पडून राहिले होते, म्हणून त्यांना येऊन पेशल ट्रीटमेंट देऊन उठवलं. 'मोहिमेमध्ये वेळा पाळल्या गेल्याच पाहिजेत' या एकमेव सर्वोच्च नियमाची काटेकोर अंमलबजावणी सुरू झाली होती. गरमागरम बेड-टी तंबूबाहेरच्या लाकडी कट्ट्यावर तयार होता. 'साडेसहाला पीटीसाठी सर्वांनी शूज घालून आणि सॅक पॅक करूनच यायचे आहे' - इति सौरभ उर्फ बल्लू,

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-81277716737507513342012-01-04T09:49:00.002+05:302012-01-04T15:05:25.768+05:30

डोंगरामध्ये स्वच्छ हवेमुळे चार तासाची शांत झोपही पुरेशी असते असं म्हणतात. त्या दिवशी पळू-सिंगापूरमध्येही असंच झालं. साडेतीनला झोपूनही साडेसहालाच जाग आली तेव्हा बरंच फ्रेश वाटत होतं. व्हरांड्यातून बाहेर आलो तेव्हा, समोर जीवधन किल्ला, वानरलिंगी आणि डाव्या हाताला नाणेघाटाच्या पठाराचा उंचवटा दिसत होता. सिंगापूर गाव जीवधन किल्ला आणि आंबोली घाट यांच्या मधल्या डोंगराच्या पायथ्याशी वसले आहे. दोनदा चहा

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-3356002327646821892012-01-02T10:30:00.004+05:302012-01-03T11:44:56.309+05:30

नेहमीप्रमाणे डिसेंबर उजाडला, वाटा-खोपटांमध्ये उतरलेली थंडी हाडांमध्ये शिरू लागली आणि नेहमीप्रमाणे वेध लागले ते सह्याद्रीमधल्या मोठ्या भ्रमंतीचे! २००९ मध्ये तोरणा ते रायगड, २०१० मध्ये बागलाण प्रांतातली ४ किल्ले आणि २ सुळक्यांची भटकंती असे सलग दोन डिसेंबर सार्थकी लावल्यानंतर यंदा काय, हा प्रश्न जसा अचानक पडला तसा ताबडतोब सुटलाही! आणि उत्तर होते - चक्रम हायकर्स, मुलुंड, आयोजित "सह्यांकन २०११"! १९८३

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-1519643712831426062011-12-27T19:46:00.001+05:302011-12-27T19:51:03.498+05:30

सह्याद्री पर्वतरांग ही एक अत्यंत मोहमयी चीज आहे. सह्याद्रीच्या दर्‍याखोर्‍यांत भटकायचं व्यसन लागलं की ते इतर तमाम व्यसनांप्रमाणेच सुटता सुटत नाही. गेली काही वर्षे अशी भटकंती केल्यानंतर या भटकंतीमधल्या अनुभवाचा कसा उपयोग करून घेता येईल यावर 'ई-साहित्य प्रतिष्ठान'च्या सुनिल सामंत यांच्याशी गप्पा मारता मारता 'दुर्ग दुर्गट भारी'ची कल्पना सुचली. सध्याच्या काळात, "डोंगर थोडे, ट्रेकर फार" अशी अवस्था

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-10208488216642515442011-12-26T14:32:00.000+05:302011-12-26T14:32:27.675+05:30

दूर चालली वाट अनामिक कितीक आले, कितीक गेले या वाटेने मुक्कामाला शोधत हे आयुष्य निघाले कधी थांबलो वळणावरती, जरा विसावा हवा म्हणूनी नंतर कळले, निसटून गेली, मोठी संधी क्षणात पुढुनी पुन्हा जुळविता पाऊल सोबत, दु:ख जरासे हलके झाले या वाटेने मुक्कामाला शोधत हे आयुष्य निघाले १ कधी गवसले आपुलकीचे झरे आगळे मातीमधले तहान शमता पुढे जावया, थकले चेहरे पुन्हा उजळले कमान होऊन अवतीभवती इंद्रधनुने रंग उधळले या

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-56263054285227189122011-12-14T11:50:00.001+05:302011-12-15T10:13:25.590+05:30

तुझं पहिल्यापासून असंच! स्वप्नांची पेरणी करत करत वाट चालायचा तुझा स्वभाव! पण स्वप्नं रुजून वर आली की ती खुडून ओंजळीत घ्यायला तू तिथे नसणारच! तू पुढच्या वळणाच्याही पुढे पसार! आणि यांचा उपभोग घेणारे नेहमी वेगळेच असणार! बरं, याला तुझा नि:स्वार्थीपणा म्हणावं तर तसंही नाही! तुझा हेतू फक्त पेरणीचाच - फळाची आशा तुला नाहीच! उमलून आलेली तुझीच स्वप्नं ऋतुभर तुझी वाट बघत डोलायची... आणि एक दिवस पुन्हा

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-20221790640209124702011-12-07T11:52:00.007+05:302011-12-15T10:08:30.907+05:30

हजार फूट लांब, चाळीस-पन्नास फूट रुंद, दीड-दोन हजार फूट उंच असा भिंतीसारखा दिसणारा एक लोभसवाणा डोंगर! आजूबाजूला सरळसोट कडे, डोकावलं की चक्कर यावी इतकी खोली, सकाळी अकरा वाजताही सूर्यकिरणे अडवली जातील अशा डोंगरांचा शेजार! त्याच्या एका बाजूला सरळसोट भिंत आणि दुसर्‍या बाजूच्या पोटात कोरलेली वेडीवाकडी कातळवाट! त्या भिंतीखाली थोडंस मोकळं पठार, त्याखाली बर्‍यापैकी उताराच्या वाटा आणि पायथ्याला वळसा मारून

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-73192780860212311052011-12-05T12:00:00.000+05:302011-12-05T12:00:13.550+05:30

त्याच पात्रांचे तमाशे रोज येथे... एक होता, त्यात हा दुसरा उघडला! ***************** पावसावर आज माझा जीव जडला भावना समजून माझ्या तोच रडला पटकथा एकाच नात्याची बदलली आज अंकाचा नव्या पडदा उघडला लाघवी हास्यास मी उत्तर समजलो प्रश्न मग ओठांवरी कायम रखडला चार घटका लाज सैलावून निजली दंश चारित्र्यास ओघानेच घडला मी जरी पत्रामध्ये नव्हतो कुठेही अक्षरावरती तुझ्या हा जीव जडला स्पर्श कवितेने कधी केलाच

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-50623516646266667322011-12-03T11:35:00.000+05:302011-12-03T11:35:44.572+05:30

दाटुनी आलो जरी नव्हतो मुळी बरसायला उगवलो होतो तरी होतो कुठे बहरायला? वेदनेची जाणुनी घ्यावी खुशाली एकदा सोबती कोणीच नसता जीव हा रमवायला शब्द माझे अधिक तुजला खातरीचे वाटले त्याहुनी मी योग्य होतो भरवसा ठेवायला मी कसा समजून घेऊ सारवासारव तुझी? कोण आठवले तुला - इतके मला विसरायला? लोक डोकावून माझा भावही ठरवायचे खोल मी होतो कितीसा आतवर उतरायला? सोंग आहे रोजचे - सार्‍यांस ऐसे वाटले फक्त तू उठलीस

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-14188845254851894382011-11-30T11:20:00.000+05:302011-11-30T11:20:08.972+05:30

कुठून पोचलो इथे कुठे इथून जायचे तुला दुरावलो तरी तुझ्याकडेच यायचे || जरा वसंत दे मला जरा उसंत दे मला राहिले फुलायचे भरून श्वास घ्यायचे तुला दुरावलो तरी... ||१|| धुक्यात पाहिले खुळे उन्हात स्वप्न संपले मनातल्या धुक्यामध्येच अर्थ सापडायचे तुला दुरावलो तरी... ||२|| - नचिकेत जोशी (१०/४/२०११)

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-74475984302948162292011-11-24T13:50:00.001+05:302011-11-28T14:08:53.209+05:30

ढाक-बहिरीबद्दल चिक्कार ऐकलं होतं. सह्याद्रीमधला एक अवघड, थरारक ट्रेक ते शेवटच्या टप्प्यात भल्याभल्यांची XXX फाटते इथपर्यंतचे किस्से ऐकले होते. "रॉकपॅचवर स्वत:चेच ठोके स्वतःला ऐकू येतील इतके घाबरलेलो असतो आपण", "पाय नीट ठेवला नाही तर खाली दरी 'आ' करून तयारच असते, सो, ओन्ली वरी अबाऊट दॅट!" इ. इ. इ. काही दिवसांपूर्वी "ऑफबीट"वाले (आम्ही XXXवालेच म्हणतो, पद्धत आहे तशी!) ढाकला ट्रेक नेत आहेत असं

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-60621613166437649922011-11-21T15:13:00.003+05:302011-12-06T14:56:27.203+05:30

शनिवार, १९ नोव्हेंबर २०११ रोजी सायंकाळी पाच वाजून पंचावन्न मिनिटांनी सीएसटीहून सुटलेल्या "११०२३ डाऊन छत्रपती शिवाजी महाराज टर्मिनस, मुंबई ते छत्रपती शाहू महाराज टर्मिनस,कोल्हापूर सह्याद्री एक्सप्रेस"मधल्या दोन तासांच्या प्रवासाची ही गोष्ट आहे! हा अलौकिक प्रवास घडायचे निमित्त होते - "ऑफबीटसह्याद्री" आयोजित समस्त ट्रेकरजनांच्या आदरास पात्र अशा "ढाक बहिरी" नावाच्या ट्रेकचे! भेटायची जागा "लोणावळा

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-177169106823525642011-11-01T11:42:00.000+05:302011-11-01T11:42:47.562+05:30

(दीपज्योती दिवाळी अंक २०११ मध्ये पूर्वप्रकाशित - http://deepjyoti2011.blogspot.com/2011/10/blog-post_581.html) अजून श्वास मागतो, अजून श्वास मागतो जिथे सदा वसेन मी, असा निवास मागतो पहाड येऊ देत वा असो उधाण सागरी हजार सूर्य पेटले, असा उजेड अंतरी कधीतरी दिसेल गाव, तो प्रवास मागतो फकीर जाहलो तरी, सुखास ना पडो कमी मनी भरून राहू दे प्रसन्नताच नेहमी कुबेरही खजील होय, ही मिजास मागतो - नचिकेत जोशी (

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-39739676775990334712011-11-01T11:36:00.003+05:302011-11-01T11:37:14.807+05:30

(मायबोली.कॉमच्या हितगुज दिवाळी अंक २०११ मध्ये प्रसिद्ध झालेली कविता. ही कविता इथेही वाचायला मिळेल - http://vishesh.maayboli.com/node/1073) एक रंग नभामधला हळूच शाईत मिसळून बसला डोळ्यांमधल्या पावसाबद्दल नकळतपणे लिहून फसला एक फूल बागेमधलं खिशामध्ये मुडपून बसलं तिची वाट बघून बघून हिरमुसून झोपी गेलं एक गंध वार्‍यामधला रानोमाळ फिरत बसला संध्याकाळी दिव्यापाशी तुळशीमध्ये विरून गेला एक मन देहामधलं

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-79177837680616366182011-10-29T12:49:00.000+05:302011-10-29T12:59:42.199+05:30

राजहंस प्रकाशनने आणलेलं यशवंत रांजणेकर लिखित "वॉल्ट डिस्ने - द अल्टिमेट फँटसी" हे पुस्तक म्हणजे एका असामान्य कर्तृत्त्वाची चरितगाथा आहे.मिकी माऊस, डॉनाल्ड डक या जगप्रसिद्ध कार्टून पात्रांचा निर्माता आणि अभूतपूर्व अशा डिस्नेलँडचा जनक वॉल्टर इल्यास डिस्ने (संपूर्ण पुस्तकात डिझ्नी ऐवजी डिस्ने हाच शब्द वापरला गेला आहे) या सामान्य कुटुंबात जन्माला आलेल्या, शिक्षण अर्धवट सोडलेल्या एका अवलिया

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-42671211959708865322011-09-24T13:38:00.002+05:302011-09-24T13:38:13.479+05:30

कशास त्याची वाट पहावी, जे घडणे आहेच असंभव उत्तर बदलत नाही, तरिही, करते मन आशाळू आर्जव या काठावर जसे पोचलो, त्यांच्यासाठी परके झालो मुठीत अजुनी धरले आहे पैलतिराचे साखर-शैशव पत्राचा मायना तसाही बदलावा लागणार तुजला (फक्त बदललेल्या पत्त्यावर आता सारी पत्रे पाठव) इथून वाटा वेगवेग़ळ्या - तुझे चांदणे सोबत नेतो माझ्या नशिबातील पोकळी भाळी चंद्रामागे गोंदव अवचित स्मरते कातरवेळी तिला वगळुनी तिची सावली

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-31857149451503815492011-09-22T19:59:00.000+05:302011-09-22T19:59:31.991+05:30

सुख आत खरे वरती नखरा सदर्‍यात लपे दुसरा सदरा जपले तुजला इतके अलगद पुसता पुसता उठलाच चरा जखमा हिरव्या दिसतील पुन्हा बरसेल सखा, भिजवेल धरा फसलास मना, स्मरलेस तिला बघ आत पुन्हा ढवळेल जरा तुमचे फतवे लखलाभ तुम्हा हृदयामधला मम कौल खरा 'नचिकेत' रमे गझलेत सदा अपुल्याच घरी असतो उपरा - नचिकेत जोशी (३०/८/२०११)

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-34891993998127597922011-09-19T16:51:00.000+05:302011-09-19T16:51:14.089+05:30

माणसांमधे इथल्या एक देवघर होते या इथे कधी काळी देखणे शहर होते या इथे तिचे माझे चिमुकलेच घर होते या इथे कधी काळी देखणे शहर होते भेटतो कधीकाळी, त्यातही तुझे नखरे! बातमी उगाचच पण पूर्ण गावभर होते! वाढली महागाई, हरवले जुने पैसे मोजके जिव्हाळे पण नेहमी हजर होते सर्व भरजरी नाती मी लपेटली देही नेमके मनावरचे घसरले पदर होते एकट्या सुन्या वाटा, झुंजल्यात दिवसांशी सोबतीस स्वप्नांचे खूळ रातभर होते ओळ

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-54431063792148107542011-08-22T15:25:00.000+05:302011-08-22T15:25:34.230+05:30

जगावेगळे मागणे मागते मी मला शोध तू, फक्त तू! - हरवते मी! पुन्हा रंग येतो नव्याने ऋतूंना पुन्हा फूल होऊन गंधाळते मी कवडसे, झुले, आरसे, बंद खोल्या अशा चौकटींशीच सैलावते मी असा मान आहे समाजात मजला - नजर चुकवते, झेलते, सोसते मी! नभातून येते खुळी हाक त्याची उभी स्तब्ध जागीच नादावते मी जरी करपते रोज मेंदी चुलीवर बिछान्यातला चंद्र सांभाळते मी असे साचले काय आहे तळाशी अशी का सतत खिन्न फेसाळते मी?

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-34153799533153247192011-08-11T11:41:00.001+05:302011-08-11T22:04:26.743+05:30

चांदणे आहे खरे की भास नुसता? भूतकाळाचा जिवाला त्रास नुसता! अजुनही तितकीच आवडते मला ती अजुनही फुलतो मनी मधुमास नुसता अजुनही ती दाटते मेघांप्रमाणे अजुनही मी बांधतो अदमास नुसता! मार्ग होते वेगळे प्रत्येकवेळी जवळ आल्याचा जरा आभास नुसता ती तुझी नाहीच हे तू जाण वेड्या! दोन खाटांनाच म्हण सहवास नुसता अंबराचा थांगही लावेन म्हणतो मोजला आहे धरेचा व्यास नुसता मी विरक्ती घेतली आहे खरे तर आत अजुनी नांदतो

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-57920515349959520352011-08-05T15:45:00.002+05:302011-11-01T11:52:29.755+05:30

माणसे गावातली होती वाटले, ती आपली होती गवगवा नुसताच दानाचा मूठ त्यांनी झाकली होती वेदनेच्या भरदुपारीही आसवे सुस्तावली होती मी सुखाच्या पुस्तकामधली खंतही अभ्यासली होती उंबरा ओलांडला तेव्हा पावले रेंगाळली होती मी खुळा समजून घेणारा! (ती कुठे ओशाळली होती?) मी जगावर प्रेम केले अन् जवळच्यांशी जुंपली होती वादळे नशिबातही होती छप्परे भेगाळली होती श्वास झाला उंच झोपाळा ती अचानक भेटली होती सुख

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-43211191204503600932011-07-27T10:00:00.000+05:302011-07-27T10:00:02.925+05:30

काय होती वेदना आनंदण्याची कारणे? प्रसवली होती जणू पस्तावण्याची कारणे वेस आली आडवी अन् गाव तेथे थांबला हेरली तेव्हाच मी ओलांडण्याची कारणे वाचले सारे खुलासे लाजर्‍या डोळ्यात मी गोड होती तू दिलेली बिलगण्याची कारणे मी फुलांचा गंध होतो अन् ऋतूंचा लाडका ही अशी स्वप्नेच होती झोपण्याची कारणे एवढे झाले तरीही भेटतो आहोत ना? सांग ना आतातरी नाकारण्याची कारणे! वाट अंधारात होती, जायचे होते पुढे देत गेलो

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-84274944851224099962011-07-12T10:24:00.000+05:302011-07-12T10:24:06.560+05:30

खोल खोल आतवर तुझी नजर पोचते तिथे जिथे तुझेच घर आसवांत वाहिल्या तुझ्या खुणा साचले रूमालभर तुझे शहर! विरह वाढता रडायचीस तू (मी असायचो उगाच थेंबभर) आठवांत राहती जुन्या व्यथा सांग मग पडेल का तुझा विसर? चालतो तसेच पाय ओढुनी वाट हरवली कधीच दूरवर जीवना तुझा लळाच लागला मरणही तुझीच वाटते कुसर तू निवांत वाच एकदा कधी मी तुझेच पत्र अन् तुझी खबर - नचिकेत जोशी (१२/७/२०११)

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-74009731039331098302011-06-18T11:20:00.007+05:302011-06-30T10:06:19.990+05:30

त्याला एकटक पाहत बराच वेळ बसलो होतो मी - तो स्वतःच पाऊलभर चिखलात बुडालेला. खाली जुन्या उन्हाने घायाळ झालेल्या जमिनीवर नुकत्याच आलेल्या फुंकरपावसाचा ओलावा.. स्वतःशीच पुटपुटत त्याने खाली बसून थोपटलं मातीवर - आणि बाजूला केलं तिला. खाली होते तिच्या आत रूतलेले तण, कुजलेली मुळं, हट्टी दगड. ते सगळं काढायला जरा जडच गेलं त्याला, पण त्याने काढले - निर्विकारपणे ओढून ओढून! सनातन आदिम श्रद्धेने आकाशाकडे

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-88238787791807926102011-05-22T16:55:00.002+05:302011-05-24T17:32:53.452+05:30

आता आपण मोठे झालो, नाही का?आज आपल्या मैत्रीला काही कोवळी वर्षे पूर्ण झाली!एकत्र घालवलेल्या जेमतेम दहा-वीस संध्याकाळ , तेवढ्याच चर्चा,त्यातही कधीतरी मौनातल्या गप्पा,मोजून पाच-पन्नास भांडणे,हजारो विनवण्या, कोट्यवधी मिलिसेकंदांचा अबोलाआणि कायमचा पसेसिव्हनेस...हा आत्तापर्यंतचा ढोबळ हिशेब!आतली उलथापालथ आपली आपल्यालाच माहित! अजून काही वर्षांनीआपल्या मैत्रीला काही जाणती वर्षं पूर्ण होतील...

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-52408605359061212212011-05-16T12:15:00.000+05:302011-05-16T12:17:08.357+05:30

विसरणेही तुझ्या लक्षात नाहीमना, सुटका तुझी इतक्यात नाहीतुझा मजकूर तर केव्हाच कळलाभलेही तो तुझ्या पत्रात नाहीजवळ येणे तुला जमलेच केव्हा?विलगणे अन् तुझ्या हातात नाहीनको ती ओढ स्वप्नांची जराहीखरे आयुष्य हे स्वप्नात नाहीमना, तू चल, पुकारे चांदणे बघ!तुझे कोणीच या गावात नाहीतुझीही वेगळी आहे कहाणीहवे जे तुज, तुझ्या नशिबात नाहीतुम्ही जो पाहता तो मोकळा मीखरा मी कैद! - पण माझ्यात नाही- नचिकेत जोशी (१३/५/

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-53376803606671953972011-05-11T16:57:00.001+05:302011-05-11T17:04:34.307+05:30

एकटेपणाच्या कैदेत कुढत असतानापहिल्यांदाच जाणवला स्वत:च्या दु:खांचा काळागर्द परीघ -दिवसांमागून दिवस गिळततुझ्यासोबत चक्रामध्ये मी फिरत असताना,जो लाटेसारखा पायापाशी येऊन फुटायचा अधूनमधून!पण त्यावेळी हे जाणवलं नाही की-कधी ना कधी ह्या लाटाआपल्याला एकट्यालाच पार करायच्या आहेत,कारण -शेवटी त्या आपल्या स्वत:च्या आहेत!इतके दिवस तुझी सोबत होती मलाम्हणून कदाचित ते जाणवलं नसेल!पण हे खरं नाहीये...खरं हे आहे की

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-23690994603966152402011-05-08T19:57:00.000+05:302011-05-08T19:58:54.794+05:30

कवीला कधीच विचारू नये - ही कविता कशी सुचली?त्यालाही हे माहित नसतं की कुठली वेदना कधी प्रसवली?नेमकी कुठली शिवण उसवली?असा कुठला धागा कातरला गेला आणिओळ विणून तयार झाली? बाकीचे जे बोलून मोकळे करून टाकतातते हा शब्दात बांधत बसतो..जुनी कहाणी जुन्या दुखण्यासारखीपुन्हा उगाळत बसतो...तेव्हा वाटतं, की जावं आणि हलवावं त्याला.अशा वेळी एखादा कोरा कागद त्याच्यापुढे द्यावाआणि समजून घ्यावं आता इथून पुढे

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-65906275242428972812011-04-15T20:22:00.007+05:302011-10-29T13:00:14.421+05:30

आमच्या पिढीने गांधी पाहिलेलेच नाहीत. आमच्या पिढीने आणीबाणीही पाहिलेली नाही. इतकंच काय, पण देशाने पहिलावाहिला क्रिकेट वर्ल्डकप जिंकला तेव्हाही आम्ही एकतर पाळण्यात खेळत होतो, किंवा मग अजून जन्मालाच यायचो होतो. आम्ही फाळणी पाहणं तर सोडाच, त्याचे पडसादही थेट अनुभवलेले नाहीत. "मजबूरी का नाम" असंच ज्यांच्याबद्दल ऐकत आलो ते गांधी आम्हाला कळले असं आम्हाला वाटलं ते दिलीप प्रभावळकरांनी चेहर्‍याला रंग लावला

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-27007697349630521852011-04-03T19:22:00.002+05:302011-04-15T10:49:45.539+05:30

य़ा जगण्याचे आता मजला कौतुक वाटत नाहीचंद्रही तसा पूर्वीइतका सुंदर भासत नाहीकसली किंमत करता तुम्ही माझ्या त्या नात्याची?ऐपत नाही घेण्याची, देण्याची दानत नाही!छोट्यामोठ्या दु:खांचा संचार भोगतो आहेएकहि आदिम तेजस्वी पण दु:ख झपाटत नाहीरोज विचारु नका तुम्ही मज तिच्या उत्तराबद्दलइच्छा मजला उरली नाही, तुमची संपत नाही!बोलत असतो केवळ आम्ही, नाते अबोल अमुचे(कारण आम्हा त्याची भाषा बहुधा समजत नाही)जे सुचते ते

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-68728907388875057372011-03-15T17:09:00.003+05:302011-10-29T13:00:30.438+05:30

(निपुण दीक्षित यांनी CWC 2011 मधल्या भारत-द. आफ्रिका सामन्यानंतर लिहिलेल्या एका नितांतसुंदर लेखाचा मी केलेला भावानुवाद)तुम्ही परीक्षेत नापास झाला होतात ती घटना आठवा. किती जणांना आठवतंय ते? - तुमचा वर्ग, मित्र-मैत्रिणी, नातेवाईक. एवढेच? तुमचा आयआयटी किंवा आयआयएम मधला प्रवेश हुकला होता. कोणाच्या लक्षात आहे हे? तुम्ही तुमच्या वर्गात, शाळेत, विद्यापीठात, राज्यात पहिले आल्यावर होणारा आनंद तुम्ही किती

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-22770426520205167672011-03-15T10:24:00.000+05:302011-03-15T10:25:58.411+05:30

मूव्ह ऑन! ...तसं सोप्पं आहे म्हणायला आणि वागायलाही!काळ्या गर्द ठसठसणार्‍या रात्रींना हे रोज समजावण्याचा प्रयत्न करतोय मी!त्यांची समजूत काही अजून पटलेली नाहीये!!आठवणींच्या झुंडी आठवड्याच्या बाजारासारख्याआजही त्यांच्या प्रहरांवर टोले देत असतात..ते हल्ले सोसून दिवसा मूव्ह ऑन व्हायची सवयआत्ता कुठे लागते आहे!नवे वसंत, गालिचे, काटे, झरे, निखारे, पाऊस, सावल्या...दिवस संपतो आणि पुन्हा बाजार भरतो रात्री -

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-24321266572938415462011-01-31T10:18:00.000+05:302011-04-04T14:55:21.542+05:30

थोडक्यात पात्रपरिचय: नाव आणि कंसात माबो आयडीयो : योगेश कानडे (यो रॉक्स)ज्यो: गिरीश जोशीअवि: अविनाश मोहिते (अवि_लहु)रोमा किंवा रो: रोहित निकम (रोहित एक मावळा)मी: नचिकेत जोशी (आनंदयात्री)२८ डिसेंबर: मांगी-तुंगी आणि निरोपपायवाटा आणि पायऱ्या या शब्दांची सुरूवात सेम आणि शेवट वेगळा असला तरी दोन्ही चढून संपल्यावर होणारा आनंद मात्र अगदी सेम असतो. आणि पायऱ्या जर अडीच हजार वगैरे असतील, तर मग तो चढल्यावर

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-7543345859041455342011-01-31T10:09:00.001+05:302011-01-31T10:18:30.076+05:30

थोडक्यात पात्रपरिचय: नाव आणि कंसात माबो आयडीयो : योगेश कानडे (यो रॉक्स)ज्यो: गिरीश जोशीअवि: अविनाश मोहिते (अवि_लहु)रोमा किंवा रो: रोहित निकम (रोहित एक मावळा)मी: नचिकेत जोशी (आनंदयात्री)२७ डिसेंबर: मोरागड, उर्वरित मुल्हेर आणि मुक्काम भिलवडीमुल्हेरमाचीवरच्या सोमेश्वरमंदिरामध्ये लागलेली शांत झोप ही दीर्घकाळ स्मरणात राहील. पहाटे साहा वाजता गजर झाला, आणि उठलो तेव्हा एकदम फ़्रेश वाटत होते. उजाडतानाच

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-50326676836354663452011-01-26T15:50:00.001+05:302011-01-26T16:04:23.070+05:30

थोडक्यात पात्रपरिचय: नाव आणि कंसात माबो आयडीयो : योगेश कानडे (यो रॉक्स)ज्यो: गिरीश जोशीअवि: अविनाश मोहिते (अवि_लहु)रोमा किंवा रो: रोहित निकम (रोहित एक मावळा)मी: नचिकेत जोशी (आनंदयात्री)२६ डिसेंबर: उर्वरित साल्हेर, मुल्हेर आणि फक्त मुल्हेरआज संध्याकाळच्या शेवटच्या २० मिनिटांमध्ये जर सर्व काही अपेक्षेप्रमाणे घडले असते, तर मी शीर्षक उर्वरित साल्हेर, मुल्हेर आणि मोरागड असे लिहून याही लेखाचा शेवट We

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-38633984941842902872011-01-26T15:44:00.002+05:302011-01-26T15:49:51.842+05:30

थोडक्यात पात्रपरिचय: नाव आणि कंसात माबो आयडीयो : योगेश कानडे (यो रॉक्स)ज्यो: गिरीश जोशीअवि: अविनाश मोहिते (अवि_लहु)रोमा किंवा रो: रोहित निकम (रोहित एक मावळा)मी: नचिकेत जोशी (आनंदयात्री)२५ डिसेंबर: सालोटा आणि मुक्काम साल्हेरनाशिकला उतरलो तेव्हा पहाटेचे पाच वाजले होते. कडाक्याची थंडी पडली होती. अर्थात त्या आठवड्यामध्ये नाशिकमध्ये पारा ४.५ पर्यंत खाली आला होता. त्यामुळे थंडी अपेक्षितच होती. आमचा

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-9253250130038856712011-01-26T15:41:00.000+05:302011-01-26T15:43:06.898+05:30

मी या सर्व लेखांमध्ये नावांचे शॉर्टफॉर्म्स वापरणार आहे. त्यामुळे आधी पात्र-परिचय करून देतो-यो : योगेश कानडे, मुंबई. या ट्रेकचा एक मुख्य planner. मायबोलीवर ’यो रॉक्स’ या नावाने छापतो म्हणून यो, दगड, खडक इ नावांनी प्रसिद्ध आहे.ज्यो: गिरीश जोशी, मुंबई. योचा कलिग. मायबोलीकर नसावा, कारण याआधी तिथे पाहिल्याचे आठवत नाही. :)(या यो आणि ज्यो अशा समान उच्चार असणाऱ्या नावांनी सुरूवातीला माझा ज्जाम गोंधळ

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-63499114785243652812011-01-25T16:14:00.002+05:302012-01-12T09:43:23.539+05:30

काल पंडितजी गेले... १० वर्षांपूर्वी पु.ल. गेले तेव्हा आत काहीतरी हललं होतं... काल exactly तेच feeling होतं... दिवसभर ofc च्या गडबडीत असल्यामुळे खूप इच्छा असूनही कलाश्रीवर जाता आलं नाही. त्यामुळे माझ्या एका पंडितजींच्या अत्यंत निस्सिम भक्त असलेल्या मित्राला फोन केला. तो फोनवर रडतच होता.. परवाच एका छोट्या मैफलीत भेटला तेव्हा तो म्हणाला होता की मला पाच रागांच्या नावाने पाच अत्तराचे frangrance तयार

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-31335577318274662042010-12-09T22:15:00.000+05:302010-12-09T22:16:49.383+05:30

बाहुली म्हणे टोपी हवीघालायला पण सोप्पी हवीत्यावर माऊचे कान हवेछोटे गोरेप्पान हवेआणखी हवंय बदामी फूलत्यावर सुंदर मोत्यांची झूलरंगीत डोक्यावर चांदण्या फुलेटोपीच्या गोंड्यावर चांदोमामा डुलेटोपीच्या भवती सोनेरी नक्षीइवल्याशा पंखांचा पिटुकला पक्षीटोपी घालून भूर गेलीढगांमधून दूर गेलीतिथे होत्या पऱ्याच पऱ्याचॉकलेटचे डोंगर आणि आईसक्रीमच्या दऱ्यामिठाईच्या जंगलात बर्फीचे रस्तेझाडा-झाडांवर

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-20571782238585246602010-09-12T22:41:00.001+05:302010-09-12T22:41:55.361+05:30

प्रिय आईस,परवा मी केर काढला,काल भांडी लावली,आज खोली आवरली,त्याबद्दल तू तीनतीनदा थॅंक्यू म्हणालीस,आणिमी मात्रतू केलेल्या आजपर्यंतच्यामाझ्या आवराआवरीबद्दलएकदाही तुला थॅंक्यू म्हणालो नाहीये!!- नचिकेत जोशी

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-24353942876163790342010-05-11T22:31:00.000+05:302010-05-11T22:35:32.321+05:30

डिसेंबर मध्ये तोरणा-रायगड हा ड्रिम ट्रेक केल्यानंतर चार महिन्यात दमवणारी सोडाच, पण साधी भटकंती टाईप मुशाफिरीही केली नव्हती. आणि आता मरणाचा उन्हाळा सुरु आहे. म्हणून ट्रेक बंद आहेत. पण मागच्या शनिवारी बोपदेव घाटाच्या वर कानिफनाथाला जाऊन आलो आणि ट्रेक नाही तर बाईकवर कुठेतरी जायला हवं, हा विचार मूळ धरू लागला आणि आठवड्याच्या आतच फळालाही आला.. बाईकवर भटकायला जायचं आणि तेही ट्रेकसाठी नाही तर मग प्रवास

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-39014996643110429542010-03-29T11:16:00.000+05:302010-04-16T09:11:07.646+05:30

(मार्च २०१० मध्ये पुण्यात झालेल्या अखिल भारतीय मराठी साहित्य संमेलनातील कविसंमेलनामध्ये सादर केलेली आणि maayboli.com च्या दिवाळी अंक २००८ मध्ये प्रकाशित झालेली गझल)मोकळा आहे बरा मी, कोणत्या गर्तेत नाहीरात्र माझी, स्वप्न माझे, झोप उसनी घेत नाही प्रेम मी केले तुझ्यावर, यात माझी चूक नाहीप्रेम कोणावर करावे?- हा कुठे संकेत नाहीआखल्या रेघेत हल्ली बरसते आभाळ माझे(एकही वादळ अताशा सोबतीला येत नाही)

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-12315393790747003862010-02-12T22:25:00.000+05:302010-02-12T22:28:34.829+05:30

व्यर्थ टाहो शंभरांचे कोंडलेलेपाच ठरले थोर येथे जिंकलेलेहा कशाचा एवढा कल्लोळ झाला?की कुणी आहे स्वत:शी भांडलेले?काल मजला एक मोठे पत्र आलेमायन्यापाशीच नाते संपलेले!नेमकी गाडी उशीरा का सुटावी?अन्‌ कुणी मागे नसावे थांबलेले!नेहमी नटव्या फुलांवर भाळसी तूफूल मी साधे - कुणी ना हुंगलेलेधीर करूनी चाळला गतकाळ् माझागवसले निर्धार सारे भंगलेलेका तुलाही भरवसा माझा न यावा?मी तुला जखमेपरी सांभाळलेले!शब्द झाले घाव

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-89850672453509163982010-01-24T22:39:00.000+05:302010-01-24T22:41:26.525+05:30

लोक म्हणाले नियतीचा तो डावच खासा होतामाझे दान उधळले, तुझिया हाती फासा होताकाल तुझ्यालेखी माझ्य़ा त्या ओळी अमूल्य होत्याआज तुझ्यालेखी माझा तो फ़क्त खुलासा होताघालताच तू फुंकर माझ्या जखमा भरून आल्याघावहि तुझेच होते आणि तुझा दिलासा होतातुझ्या स्वागता मी स्वप्नांनी गाव सजवला होताघरकुल बनले नाही कारण पोकळ वासा होताओघळणाऱ्या फुलांत लपली अधुरी एक कहाणीमातीमधुनी उगवुन आला एक उसासा होतानकार पचवत गेलो त्याचे

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-19739913369923756972010-01-01T14:40:00.000+05:302010-01-01T14:54:20.751+05:30

साधारण ६-७ वर्षांपूर्वी मी जेव्हा दुर्गभ्रमंती बऱ्यापैकी आवडीने करायला सुरूवात केली, तेव्हापासून तोरणा ते रायगड व्हाया बोराट्याची नाळ हा ट्रेक हे एक स्वप्न होतं. बहुतांश वेळी सलग सुट्टी नसणे आणि ह्या heavy ट्रेक साठी अट्टल भटके दोस्त नसणे ह्या दोन कारणांमुळेच हा ट्रेक लांबत गेला. यावेळी मात्र साऱ्या गोष्टी जमून आल्या आणि मी, मयूर, श्रीकांत, ओंकार आणि आशिष उर्फ लॉली असे पाच जण २४ डिसेंबरला तोरणा

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-4637841119000015642009-12-21T17:15:00.000+05:302009-12-21T17:17:11.568+05:30

संध्याकाळची वेळ...BC वरचा तोच कट्टा, तीच पायरी..श्वासात भिनलेला तोच वाराआणि दूरवर चमकणारा तोच तारा...अशा त्याच वातावरणात अवचित झालेली पानगळआणि भैरवीत पोचलेल्या मैफलीला यावी तशी आलेली मरगळ...अशातच मग सुरू होतात त्याच गप्पा..मी मात्र अबोलच. स्वत:शीही बोलत नाही.इतक्यात समोरुनच आवाज येतो आणि मी वास्तवाच्या जगात येतो."अरे, तूही सांग, काय वाटतं आता COEP सोडताना?"..हं.... प्रश्न एकच, पण उत्तर?नदीकाठी

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-86706894662396186352009-09-02T22:44:00.000+05:302009-09-02T22:47:11.794+05:30

आपण दोघे स्वत:स चोरून हळूच कोठे निसटून जाऊपुन्हा एकदा मंतरलेले क्षण ते सारे जगून घेऊआठवते का?- रानामध्ये आपण दोघे चुकलो होतोवारा होऊन संध्याकाळी पानातुन भिरभिरलो होतोसूर्य नेमका जाता जाता पाणवठ्यावर आला होतामोजत आपण श्वास आपुले काठावरती बसलो होतोकातरवेळी जाळीमधुनी शीळ अनामिक घुमली होतीभिती तुझी अन्‌ चेहऱ्यावरती माझ्या दाटून आली होतीपानांमधुनी दुधी चांदणे चंद्र धरेवर शिंपत होतात्या वाटेवर तुझी नि

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-74654452609843020732009-08-26T13:40:00.000+05:302009-08-26T13:42:34.654+05:30

काल मैत्रीण भेटली, हट्टून बसली - म्हणे माझ्यावरही एक कविता कर!मी क्षणभर गोंधळलो, विचारात पडलो -"चालत्या-बोलत्या कवितेवर कसली कविता करायची?" असं काहीसं साहित्यिक वगैरे पुटपुटलो...एकवेळ गर्लफ्रेंडची समजूत काढणं सोपे आहे,हे इतरांच्या अनुभवावरून माहित होतं..पण हिची समजूत कशी काढायची?आणि त्याहीपेक्षा महत्त्वाचं म्हणजे -या मैत्रीला वय नाही, त्यामुळे चढ-उतारांचं भय नाही.इथे आहे फक्त नितळता आणि निखळता..

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-61146093455413451652008-12-03T10:52:00.000+05:302008-12-03T10:55:57.141+05:30

प्रस्तुत कथेतील किल्ल्यांवर बाईकवरून जाणे ही एक दुरापास्त चूक आहे! आणि त्यातही ’अमुक एखाद्या रस्त्याने जाऊ नका’ हा जाणत्यांचा सल्ला न ऐकता जाणे ही किमान या बाबतीत घोडचूक आहे! पण आम्ही या दोन्ही चुका एकापाठोपाठ केल्या आणि तरीही फारसे काही चुकले नाही हे समाधान अंती पदरात पाडून घेतले! हे किल्ले गौरवशाली शिवकालीन व तत्सम इतिहासात फारसे परिचित नाहीत. अर्थात सह्याद्रीच्या कलंदर भटक्यांसाठी हे सुपरिचित

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-41335893620621541022008-12-03T10:51:00.001+05:302008-12-03T10:52:37.543+05:30

ट्रेक हे एक न सुटणारे व्यसन आहे. ते एकदा लागले की मग काळ-वेळ, तिथी-नक्षत्र, सणवार यापैकी कशाचेही भान राहत नाही. खूप दिवसांपासून मनात असलेली दिवाळीत ट्रेकला जायची इच्छा यावर्षी पूर्ण झाली, आणि तीही (नेहमीप्रमाणे) अगदी अवचित!! ’दिवाळी पहाट’ नामक एका गाण्याच्या कार्यक्रमाचे निमित्त आणि नोकरीला (शुद्ध भाषेत रोजंदारीला) मिळालेली सुटी या पार्श्वभूमीवर किल्ले रोहिडाच्या भेटीचा योग जुळून आला. तिकीटे

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-72553951317764926062008-12-03T10:49:00.000+05:302008-12-03T10:50:19.231+05:30

यावेळी ठरवलेला किल्ला होता - "किल्ले पेब उर्फ विकटगड". पुणे - मुंबई लोहमार्गावर नेरळ स्टेशन आहे. त्याच्या पाठीमागे असणाऱ्या माथेरान या सुप्रसिद्ध थंड हवेच्या ठिकाणाला लागून पेब किल्ला आहे. यावेळी ६ जण नक्की झाल्यामुळे सिंहगड एक्सप्रेसने जाण्य़ाचा बेत रद्द करून आयत्यावेळी गौरवच्या कारमधून सकाळी साडेसहा वाजता निघालो. खोपोलीपर्यंत द्रुतगती मार्गाने जाऊन खोपोलीला कर्जतकडे जाणाऱ्या मार्गाला लागलो.

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-32440918700381393252008-12-03T10:40:00.001+05:302008-12-03T10:49:01.188+05:30

एखादी गोष्ट नेहमी डोळ्यासमोर असावी, पण आपल्या वाट्याला न यावी, तसं काहीसं केंजळगडाच्या बाबतीत होत होतं. एका वर्षापूर्वी जेव्हा रायरेश्वराला पहिल्यांदा गेलो, तेव्हा कोर्ले गावाच्या डाव्या अंगाला दरीला लागून उभ्या असणाऱ्या केंजळगडाशी पहिल्यांदा नजरभेट झाली होती. रायरेश्वरावर दगडू जंगमाकडून केंजळगडाच्या वाटेबद्दल जुजबी माहिती मिळाली होती. त्या दिवशी जवळजवळ दिवसभर केंजळगड डोळ्यासमोर होता, पण जायला

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-67055014955587656012008-02-16T13:23:00.000+05:302008-02-16T13:25:05.208+05:30

भावनेशी पार माझ्या खेळून चेहरा गेलारंगणारा खेळ अर्धा मोडून चेहरा गेलामैफलीचे श्रेय माझ्या नाही कधी मना आलेभैरवीला नाव माझे गाऊन चेहरा गेलाबोलतो मी साचलेले माझ्या मनी दर्पणाशीजाणतो तो, कान माझे टोचून चेहरा गेलासारखे ऐसेच व्हावे, शब्दांवरी विसंबावे"जोडण्या आलो" म्हणाला, तोडून चेहरा गेलासावरोनी मी कुठेसा वावराया सिद्ध झालोघाव वर्मी सांत्वनाचा घालून चेहरा गेला नचिकेत(१८/३/०७)

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-18426044823421465882008-02-16T13:21:00.000+05:302008-02-16T13:22:01.833+05:30

मनास वाटे असेच व्हावेकुणा सखीच्या मनी भरावेझळा उन्हाच्या, जिवास तलखीबनून छाया तिला जपावेजरी दिसाया नसलो सुंदरसुन्दर आहे, तिला पटावेचिडून, "गेला उडत" म्हणावेमलाच घेउन तिने उडावेदवात न्हाता पहाट, स्वप्नी-तिने मला, मी तिला पहावेकधी उरे जर रिते रितेपणतिचे तिचेपण भरुन घ्यावे*कळेल भाषा दिठी-मिठीचीअसे रुजावे, असे फुलावे - नचिकेत(१४/४/०७)(* सानी मिसऱ्यासाठी विनायकला धन्यवाद..)

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-17376382250100762722008-02-16T13:19:00.001+05:302008-02-16T13:20:55.760+05:30

हुंदका साधा तुझा सांगून गेलाटाळले तू, मात्र तो बोलून गेलादाटले आभाळ जे तव पापणीलाकोरलेले भाळ ते दावून गेलापार होता वेस संगे गाव माझालक्तरे वेशीवरी टांगून गेलाभय अखेरी संपले कैसे म्हणावे?बाहुला काळा घरा रांगून गेलाघसरलो तेव्हा कुठे मज भान होते?संचिताचा दीप तेजाळून गेलाबोलते झालोच ना? मग पाहतानादाह का नजरेतला जाळून गेला? नचिकेत (९/४/२००७)

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-84665062280496257162008-02-16T13:13:00.000+05:302008-02-16T13:15:52.186+05:30

सगळं कसं बदलत चाललंय!हे जाणवतंय की, दूर दूर चाललंय...ओळखीचे शब्दही आता अनोळखीपणे कानावर येऊ लागलेत,कधीकाळी अंतराच्या पार गेलेले ते आता खरंच अंतरु लागलेत...काही ओळखीच्या खुणा सापडताहेत का? - मी शोधतोय.वेगळ्या झालेल्या वाटांना जोडणाऱ्या वाटेची मी वाट पाहतोयरंगलेल्या मैफली आणि भावस्पर्शी सोहळे आता इतिहासजमा झालेतनिरोप घेतल्याचा शिक्का माझ्यावर मारुन सगळे मोकळे झालेत...त्यांनी प्रवासाच्या

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-49403178645447829562008-02-10T23:24:00.000+05:302008-02-10T23:34:00.689+05:30

धुक्यात जाती हरवून वाटाचिंब चमकती नवथर पानेझाकून घे‌ई धरा स्वत:लागर्द नव्या हिरव्या गर्दीनेगर्दी नेई अवखळ पाणीशेते गाती निर्झर गाणीगंधित सुमने हर्षित सु-मनेवेचित जाती कुणी मैत्रिणीमैत्रिणी त्या पाहून वाटेहे तर देवाघरचे नातेतप्त कोरड्या मार्गावरतीसुखसम शीतल छाया वाटेया वाटेने चालत असताआठव येई तुझा निरंतरऐक हाक ही तुझ्या मनाचीहट्ट सोड बघ वाढे अंतरअंतर मिटुनी गवसावी तीवाट धुक्यातील कुणी

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-72264929395193148322008-02-10T22:57:00.003+05:302011-10-29T12:59:59.086+05:30

२१ एप्रिल २००३, रात्री ११.३० आजचा दिवस मी कधीही विसरणार नाही, कध्धीच नाही! हा दिवस भाग्याचाच! माझं आणि आमच्या साऱ्यांचं लाडकं स्वप्न असलेल्या पहिल्या CD-magazine चं प्रकाशन आज झालं. ज्यासाठी आम्ही गेले ७-८ महिने अविरत, प्रचंड ध्यासाने कष्ट घेतले, एका भव्य, उच्च, स्वप्नासाठी आमचे दिवस दिले, आमच्या रात्री दिल्या, त्या CD-magazine चं उद्‌घाटन आज दुपारी Mechanical Room - 13 मध्ये प्राचार्य

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-50513586266906643932008-02-05T23:06:00.000+05:302008-02-07T17:11:49.931+05:30

सांजवेळी, दूर रानी,साद घातली मला कुणी?हिरव्या देठी, चिमण्या ओठी,शीळ घातली खुळी कुणी? १नभांगणाच्या हमरस्त्यानेपक्षी चालले माघारीकि संध्येच्या नयनी रेखिलेकाजळ ते आतुर कुणी? २दिवेलागणी होता उमटेबालसूर तो श्लोकांचागोशाळेतुन जणू किणकिणेमंजुळशी गोमाय कुणी! ३कडे-कपारी न्हाऊन निघतीसंधिकाली त्या किरणांनीसमर्पणाचे तेज हे दिधलेजाता जाता मला कुणी? ४मनामनाला करते कातरवेळ ही हळवी क्षणोक्षणीकी चित्ताला

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-78970708190798247762008-01-28T18:48:00.000+05:302008-02-16T13:18:45.061+05:30

ऋतू येत होते ऋतू जात होतेभरावे स्वताला मला ज्ञात होतेजरी धावलो भूवरी वास्तवाच्याठसे पावलांचे खगोलात होतेसले वेदना काळजाशी तरीहीहसू लोचनी, गीत ओठात होतेतमाची तमा मी न केली कधीहीसडे तारकांचे प्रवासात होतेउभा सूर्य झालो नभाच्या उराशीकुठे सत्य सारे उजेडात होते?न मी भेटलो कोणत्याही गुरूलाहरी सावळे रूप ध्यानात होते - नचिकेत (२८/२/०७)

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-4326340113635135632008-01-27T22:57:00.000+05:302008-02-05T23:22:06.561+05:30

पायथ्यापासून गड दिसावा, असं कमळगडाच्या बाबतीत होत नाही. समोर दिसणारा डोंगर चढल्यावर मग कमळगडाचा डोंगर दिसतो, हे त्या समोरच्या डोंगरावर गेल्यावरच कळतं. अर्थात, खालच्या डोंगराने चढण्याची सगळी हौस भागवलेली असल्यामुळे कमळगडाचा मुख्य डोंगर मग अगदीच सोप्पा वाटतो, आणि सोपा आहेही. कमळगडाच्या वाटांबद्दल कोणतीही माहिती नसतांना आम्ही कमळगडच का निवडला, याचं ’वाट चुकल्यावरही न वाटणारी भीती’ हे एकच

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1505673740639024571.post-26347700807155504572008-01-20T17:58:00.000+05:302008-02-05T23:22:06.561+05:30

गेल्या ४ महिन्यांत ट्रेक सोडाच, साधी पायपीटसदृश भटकंतीही केली नव्हती. बऱ्याच दिवसांनंतर मोकळा वेळ मिळाला होता. CAT चा एक attempt झाला होता, पुढची परीक्षा गळ्याशी आलेली नव्हती, त्यातच भटक्यांसाठी आदर्श मौसम चालू झालेला! त्यामुळे Trek साठी नवीन किल्ल्याच्या (आणि त्याचबरोबर साथीदारांच्या - किमान ४ तरी हवेतच ना! ) शोधात होतो. आधी केंजळगड नक्की केला होता. पण मायबोली.com मुळे ओळख झालेल्या एका जाणत्या

आनंदयात्रीhttp://www.blogger.com/profile/04381102839610771240noreply@blogger.com0